De nul-stem

Heeft u wel eens gehoord van een nul-stem?

Nee, het heeft niets te maken met verkiezingen, wat misschien wel voor de hand zou liggen in een stukje van een gemeentebestuurder. Ik heb ook pas afgelopen donderdag geleerd wat het is, een nul-stem. En ik vergeet het nooit meer.

Afgelopen donderdagochtend was ik te gast op OBS Berg en Bos om lekker voor te lezen aan de kleuters. Ik geniet daar altijd met volle teugen van. De spontane reacties, het ongefilterde enthousiasme, de totale overgave aan een verhaal: ik vind het zóó mooi. Ik kom daar altijd weer helemaal blij vandaan.

De kinderen waren goed voorbereid op de komst van de burgemeester. Zo wisten ze al dat mijn belangrijkste taak het ontvangen van Sinterklaas is. En zo is het maar net.

Ook hadden de kinderen vragen voor me bedacht. Dat ging van “Wat is je lievelingseten?” (stamppot in de winter en Italiaans in de zomer) tot welke sport vind je het leukst?”(voetbal). En ja, dat ging geregeld gepaard met dat geweldige kleuter-enthousiasme, compleet met de daarbij behorende decibellen.

En dan zei de juf: ‘Lieve kinderen, nu weer even de nul-stem.’

En stil was het. Het stemvolume op nul.

Geniaal. Kunnen we dit overal invoeren? En dan bij voorkeur op sociale media?

Onder een reeks luidruchtige meningen gewoon een kort bericht: “Zo. En nu weer even de nul-stem” En klaar.

En soms moet je het ook een keer tegen jezelf zeggen. Als je je drukt maakt om iets waar je toch niets aan kunt doen, maar waar je je wel over opwindt: “Even de nul-stem.”

Dank jullie wel, kinderen en leerkrachten van OBS Berg en Bos. Ik kan er weer even tegen.

Ton Heerts