Ook als we verschillen

In Apeldoorn hoeven we het niet met elkaar eens te zijn, vind ik. Van mening verschillen en daarover praten, hoort bij een open samenleving. De vraag is hoe we dat doen. Blijven we luisteren, ook als we elkaar niet overtuigen?

Deze vraag is actueel. U heeft het vast meegekregen: de tijdelijke spoednoodopvang voor asielzoekers en statushouders aan de Waleweingaarde in Apeldoorn maakt veel los. Soms ziet dat er lelijk uit, andere keren heel redelijk en beleefd. Er zijn demonstraties, gesprekken op straat, discussies online en veel vragen. Hoe dan ook, dit onderwerp raakt mensen in de wijk en in de stad.

We zijn van nature geneigd om te kijken in de richting waar het hardste geluid vandaan komt. Ik denk dat het goed is om bewust aandacht te hebben voor de Apeldoorners die zich minder laten horen. Mensen in de wijk De Maten die zorgen hebben, maar die niet op de barricades staan. Die nadenken over wat de komst van die opvangplek betekent voor het dagelijks leven in de buurt of de toekomst van de wijk. Die stem verdient ruimte.

Juist daarom vind ik het belangrijk dat ik ook zichtbaar en aanspreekbaar ben in de wijk. In bijeenkomsten, aan een keukentafel. Niet om alle zorg weg te nemen of iedereen hetzelfde te laten denken. Wel om het gesprek te voeren. Om uit te leggen wat er speelt, wat wel en niet besloten is en vooral om te horen wat inwoners bezighoudt rondom die tijdelijke spoednoodopvang.

De manier waarop we dit gesprek voeren, bepaalt mede hoe je je voelt als buurtbewoner. En daar is het mij om te doen. We blijven tenslotte buren, stadsgenoten en inwoners van dezelfde gemeente. En we hebben uiteindelijk dezelfde wens: een prettige en veilige wijk, waar mensen zich thuis voelen en naar elkaar omkijken.

Apeldoorn is groter dan dit ene onderwerp. Wat er ook speelt, we gaan met elkaar verder. Voor mij begint samenleven daarom met iets eenvoudigs, maar belangrijks: elkaar blijven zien en blijven spreken. Ook als we verschillen.