Samen055, iedereen doet mee in Apeldoorn

Verhalen

Ik wil ze de wereld laten zien

“Iedereen die hier komt wonen kiest een eigen kleur en inrichting voor zijn kamer”, vertelt gezinshuis-ondernemer Mascha de Vries (42). “En ze mogen allemaal een eigen huisdier, want dan heb je altijd een reden om terug naar huis te gaan.” Naast zes pubers (“Twee van ons zelf en vier te gast.”) wonen er in Gezinshuis Ugchelen dus ook nog zes konijnen, twee vissen, drie hamsters èn een ondeugende hond die naar de naam Soof luistert

Zelfstandig ondernemer

Het grote verschil met een pleeggezin is dat het managen van een gezinshuis een betaalde baan/onderneming betreft en er een professioneel behandeltraject plaatsvindt. “Wij zijn gewoon zelfstandig ondernemers die een toko draaiend moeten houden”, weet Mark de Vries (42) die samen met zijn vrouw Mascha nu een jaar Gezinshuis Ugchelen runt. “Naast de zorg voor de kinderen, regel ik ook alles wat er bij de zakelijke kant van het gezinshuis komt kijken.”

Hard nodig

Voor Mascha, die voorheen als vertrouwenspersoon bij Jeugdzorg werkte, was de stap om zelf een gezinshuis te beginnen niet heel groot. Ze beschikte over de juiste papieren maar zag bovenal hoe hard deze vorm van begeleiding en behandeling nodig is. Voor Mark lag het als vertegenwoordiger niet echt voor de hand om een onderneming als deze te beginnen. Echter toen hij in korte tijd tweemaal zijn baan kwijtraakte is hij zich, aangestoken door Mascha’s enthousiasme, gaan verdiepen in de mogelijkheden die een gezinshuis hem en het gezin te bieden heeft. Het beeld en de plannen voor een eigen gezinshuis werd daardoor ook voor Mark steeds realistischer.

Puppy

Na een flinke verbouwing van het bestaande woonhuis verwelkomden ze in de eerste vier maanden van vorig jaar vier nieuwe bewoners tussen de 11 de 14 jaar. “Velen verklaarden ons voor gek toen we bedachten dat het leuk was om gelijk ook een puppy in huis te nemen”, herinnert Mascha zich. Echter de komst van Soof bleek een gouden zet. Als nieuw lid van het gezin voelt iedereen zich betrokken en verbonden met deugniet Soof. En net als de andere nieuwkomers verovert Soof al gauw een plekje binnen het gezin.

Sociaal netwerk

“Toen wij bij andere gezinshuizen gingen kijken viel het ons op dat de gezinnen een (h)echte eenheid vormen”, vertelt Mark. “Bij ons in huis gelden dan ook voor iedereen dezelfde regels. En draaien onze eigen kinderen (15 en 16 jaar) dus ook mee in het dagritme en het klusjesrooster.”
Omdat het de meeste gezinshuiskinderen in de eerste zes jaar van hun leven ontbrak aan veiligheid en vertrouwen om zich te kunnen ontwikkelen, is regelmaat erg belangrijk. Door de strakke structuur en de duidelijke regels, weet iedereen waar hij aan toe is. “Wat wij naast school en behandeling ook heel belangrijk vinden is dat de kinderen zelf een eigen sociaal netwerk opbouwen waar ze op terug kunnen vallen”, vertelt Mascha. “Daarom zit iedereen ook op een sport en hebben de oudsten allemaal een baantje.”

Gewoon leuke dingen doen

Naast alle rompslomp die het dagelijks leven met zich meebrengt blijft er gelukkig genoeg tijd over voor leuke dingen. “Ik wil ze de wereld laten zien”, lacht Mascha. “De gezinshuiskinderen waren bijvoorbeeld nog nooit naar het strand geweest. Dat was geweldig. En we proberen nieuwe dingen zoals kamperen en uit eten gaan. Want verder dan een fastfoodketen zijn ze vaak niet geweest.” Volgens Mascha biedt opvang van beschadigde kinderen in een pleeggezin of gezinshuis de grootste kansen voor een succesvolle toekomst van de kinderen. “Op deze manier kan je ze nog zoveel mogelijk een normaal gezinsleven meegeven en daar hebben ze in de toekomst de meeste baat bij.”