Homepage Apeldoorn.
A A A
Zoekvenster
Zoeken

Naar Gezinsstad

Apeldoorn is gewoon een knus dorp, met stadse fratsen

Frans en Anieta zijn getrouwd en hebben twee kinderen die niet meer thuis wonen. Ze wonen in de Apeldoornse wijk Driehuizen. Frans was voordat hij met pension ging docent op het Gymnasium in Apeldoorn en bij Gigant. Anieta is loopbaancoach, werkt bij de GGD als bron- en contactonderzoeker en is vrijwillig wijkcoordinator bij De Kap.

In het kort

Frans en Anieta wonen al ruim veertig jaar in Apeldoorn. Ze houden van muziek en cultuur. Frans speelt in drie bands (zang, gitaar, mondharmonica, toetsen en saxofoon) en houdt van boetseren en beeldhouwen. Anieta en Frans houden allebei van koken. Samen bezoeken ze regelmatig voorstellingen in Gigant of Orpheus. Anieta loopt hard en is bestuurslid bij Toastmasters Apeldoorn. Hun dochter (34) en zoon (32) zijn het huis uit en wonen buiten Apeldoorn. Daarnaast zijn ze al vijftien jaar pleegouders van Mohammed (35), een vluchteling uit Sierra Leone. Anieta heeft hem begeleid en inmiddels woont Mohammed met zijn gezin in België.

Frans en Anieta omschrijven zichzelf als ‘een actief gezin’ en ‘zeer betrokken bij Apeldoorn’. De stad heeft volgens hen veel te bieden en met hun deelname aan Gezinsstad Apeldoorn willen ze anderen motiveren om hieraan deel te nemen en te kijken naar al het moois dat er in de stad te vinden is.

Frans en Anieta Scholten aan tafel in hun tuin

Buitenruimte

Buitenruimte is volgens Frans en Anieta de ruimte die zij in de omgeving van hun huis gebruiken om in te leven. “Anieta gebruikt de buitenruimte meer dan ik”, meent Frans. “Mijn hobby’s zijn meer voor binnen maar jij holt en fietst veel in de buitenruimte.” Anieta is het met hem eens. “Ik kom graag in Berg en Bos, het Sprengenpark en het park bij de Belastingdienst. Vooral de tuin bij de Belastingdienst vind ik erg mooi vanwege de beelden die er staan.”

Door zich in de buitenruimte te bewegen ontmoet, met name Anieta, nieuwe mensen. “Ik loop hard met Trim Apeldoorn”, vertelt ze. “Het is een slim concept want je hoeft geen lid te worden. Als je zin hebt om te lopen dan ga je erheen en gooi je wat geld in de pot. Iedereen kan aansluiten wanneer hij wil. Ik denk dat deze manier van sporten en dus het ontmoeten van nieuwe mensen, helemaal bij de huidige tijd past.”

Want nu de buurtbakker en slager uit het straatbeeld verdwijnen, zijn nieuwe plekken om mensen te ontmoeten, volgens Frans en Anieta best belangrijk. Beiden zijn dan ook enthousiast over de Apeldoornse initiatieven voor stadsfestivals zoals Lepeltje Lepeltje, Stadsoase en SOAP. En ook de buurtontmoeting, die bij hen in de straat geniet van een heuse comeback, stimuleert ontmoeting.

“Gelukkig blijft Apeldoorn nog wel een dorp”, vindt Frans. “Wel alle faciliteiten, mogelijkheden en evenementen zoals in een stad, maar het echte snelle en flitsende leven ontbreekt. Er heerst hier een dorpsgevoel mèt bijbehorende sociale controle, zonder dat het beklemmend is. Apeldoorn is gewoon een knus dorp, met stadse fratsen.”

Gezond en veilig opgroeien

Het belangrijkste vinden Frans en Anieta dat kinderen veilig kunnen spelen en pubers elkaar kunnen ontmoeten. Het liefst op uitdagende plekken met verschillende materialen om mee aan de slag te gaan. “Zodat ze niet meer de hele tijd op hun mobiele telefoons zitten”, lacht Frans. Zowel Frans als Anieta hadden in hun jeugd de beschikking over een zogenoemde hang-out, waar ze met hun vrienden rondhingen. “Het was in een oude vrachtauto, die we zelf hadden opgeknapt”, vertelt Anieta. “We voelden ons dus ook verantwoordelijk voor die plek.”

Volgens Frans is het belangrijk om de jeugd van tegenwoordig ook gewoon meer vertrouwen te geven: “Dan krijg je vanzelf vertrouwen terug. Geef ze een eigen plek, die ze zelf mogen inrichten. Het is hun verantwoordelijkheid en dan zorgen ze er ook goed voor.” Daarnaast merkt Frans op dat hij het belangrijk vindt, dat er voor alle kinderen de mogelijkheid is om te kunnen bewegen of sporten. “Daarin moet je niet persé afhankelijk zijn van een sportvereniging, want niet iedereen kan dat betalen. De gemeente moet daarin gewoon meer mogelijkheden bieden.”

Zelf maakt Frans muziek in drie verschillende bands en af en toe levert hij een (muzikale) bijdrage aan Apeldoornse projecten voor nieuwkomers of hij geeft een workshop over o.a. kunst of muziek. Anieta richt zich met een werkgroep van medewerkers van Stimenz, Accres, fysiopraktijk, ook op het stimuleren van bewegen voor ouderen, binnen en buiten. Een deelakkoord van het Gemeentelijk Sportakkoord dat ‘Iedereen doet mee’ heet, wil ouderen laagdrempelig mogelijkheden bieden om te bewegen, zodat zij zolang mogelijk vitaal blijven.

Frans en Anieta in een park, Frans speelt gitaar

Generaties Verbinden

Frans en Anieta denken dat er veel verborgen eenzaamheid is. En dat dit moeilijk te ontdekken valt. “Iemand kan wel heel druk zijn, maar misschien is die persoon wel eenzaam”, aldus Anieta. Frans denkt dat het wel een hele stap is om toe te geven dat je eenzaam bent. “Ik ga ook niet zomaar aan de deur bij iemand, om het te vragen.” Dat zit em, volgens Frans, wellicht ook een beetje in het karakter van de Nederlanders. “Maar als contact op een natuurlijk manier groeit, dan is het heel anders dan wanneer je ineens de verplichting hebt om iemand te helpen.”

Toch denken Frans en Anieta dat je in Nederland niet eenzaam hoeft te zijn. “Kijk bijvoorbeeld naar verzorgingshuizen die gebruikt kunnen worden om samen te komen”, oppert Frans. “Als er op die locaties voor alle leeftijden wat te beleven valt, neemt dat een stukje eenzaamheid weg”, denkt ook Anieta. “Haal dan ook verenigingen naar dat soort plekken. Zorg dat mensen worden verleid om op pad te gaan.”

En wat ze dan samen doen, maakt volgens Frans niet uit. “Samen muziek maken, kleien of schrijven. Activiteiten zorgen voor verbinding. Sommige mensen hebben alleen gewoon even een schop onder de kont nodig.”

Volgens Anieta is het ook een idee om hier vluchtelingen bij te betrekken. “Zij gaan graag op pad om bijvoorbeeld de taal te leren” weet ze. “Ouderen die niet meer zo mobiel zijn, ontvangen graag bezoek en kunnen helpen met het bekwamen in de Nederlandse taal. Zo krijgen beide partijen een doel, voelen ze zich nuttig en zitten ze niet meer alleen.”

Ambassadeur Gezinsstad Apeldoorn

“Mijn wens is dat meer mensen gaan zien wat ik hier zie. Namelijk dat er zoveel leuks en moois in Apeldoorn te beleven valt”, vertelt Anieta. “Ik hoor vaak van anderen dat ze vinden dat hier niks te doen is. En daar ben ik het helemaal niet mee eens. Met het ambassadeurschap voor Gezinsstad Apeldoorn hoop ik een steentje bij te dragen om het mooie van Apeldoorn zichtbaar te maken.” Frans sluit zich daar helemaal bij aan. “Ik gun iedereen gewoon net zo’n leuk leven als dat ik in deze stad zelf ook heb. Met prettige sociale contacten en fijne mogelijkheden in een knusse stad waar je gewoon jezelf kan zijn.”

Mijn Apeldoorn