Sıfır Oy

Hiç “sıfır oy” diye bir şey duydunuz mu?

Hayır, bunun seçimlerle hiçbir ilgisi yok; ki bu, bir belediye yöneticisinin yazdığı bir yazıda belki de en akla gelen şey olurdu. Ben de “sıfır oy”un ne olduğunu ancak geçen Perşembe öğrendim. Ve bunu bir daha asla unutmayacağım.

Geçen Perşembe sabahı, OBS Berg en Bos’a konuk oldum ve anaokulu çocuklarına keyifle kitap okudum. Orada her zaman son derece keyif alıyorum. Spontane tepkiler, filtrelenmemiş coşku, hikâyeye kendilerini tamamen kaptırmaları: Bunları o kadar güzel buluyorum ki. Oradan her seferinde çok mutlu ayrılıyorum.

Çocuklar, belediye başkanının gelişine iyi hazırlanmışlardı. Örneğin, benim en önemli görevimin Sinterklaas’ı karşılamak olduğunu zaten biliyorlardı. Aynen öyle.

Çocuklar da bana soracak sorular hazırlamışlardı. Bunlar, “En sevdiğin yemek nedir?” (kışın patates püresi, yazın İtalyan yemekleri) sorusundan ”En çok hangi sporu seviyorsun?” (futbol) sorusuna kadar uzanıyordu. Ve evet, bu sorular genellikle o muhteşem anaokulu coşkusuyla, buna eşlik eden gürültüyle birlikte geliyordu.

Sonra öğretmen şöyle dedi: ‘Sevgili çocuklar, şimdi yine bir anlığına ’sıfır sesi’ yapalım.”

Ve ortalık sessizdi. Ses seviyesi sıfırdı.

Harika. Bunu her yerde uygulayabilir miyiz? Tercihen sosyal medyada mı?

Bir dizi gürültülü yorumun arasında sadece kısa bir mesaj: “İşte. Şimdi yine sıfır oy.” Ve bitti.

Ve bazen bunu kendine de söylemen gerekir. Elinden hiçbir şey gelmeyen, ama yine de seni sinirlendiren bir şey yüzünden endişeleniyorsan: “Bir anlığına sıfır oy ver.”

OBS Berg en Bos’un öğrencileri ve öğretmenlerine çok teşekkür ederim. Artık bir süre daha dayanabilirim.

Ton Heerts