Kadın

Geçen ay 17 yaşındaki Lisa’nın öldürülmesinden bu yana, kadına yönelik şiddet toplumsal gündemin en üst sıralarında yer alıyor. Dolle Mina’lar yeniden yoğun bir şekilde eylem yürütüyor. Ve haklı olarak.

Çünkü çoğu kadının akşamları sokakta düzenli olarak kendini güvensiz hissetmesi gerçekten inanılmaz bir şey. Kadınların yarısından fazlasının, belirli yerlerden kaçınmak için bazen yolunu değiştirmesi de öyle.

Daha da sarsıcı olan şey şudur: Kadınlar şiddete maruz kaldıklarında, failin çoğu durumda tanıdıkları bir erkek olmasıdır. Eşleri, babaları, komşuları, amcaları, arkadaşları, tanıdıkları. İlk bakışta kimsenin böyle bir şey düşünmeyeceği bir erkek.

Bu acı verici ve zor bir mesaj. O kadar zor ve acı verici ki, şu anda tartışmalar çoğunlukla başka konulara odaklanıyor. Kamusal alanlarda güvenlik konusunda. Savunma silahı olarak biber gazının kullanımına izin verilmesi konusunda. Suçluların kökenleri konusunda.

Ancak asıl ele alınması gereken konu, erkeklerin – çünkü failler genellikle erkeklerdir – bunu yapabileceklerini neden düşündükleridir. Neden hâlâ pek çok insanın kadınların erkeklerden daha aşağı olduğunu düşündüğü ve bunu nasıl değiştirebileceğimizdir.

Devletin yapabileceği pek çok şey var: mevzuatı değiştirmek, polis ve adli makamlara eğitim ve öğretim sağlamak, bilgilendirme kampanyaları düzenlemek, bunlardan sadece birkaçı. Bunların mutlaka yapılması gerekiyor. Hem de bir an önce.

Ancak bunun yanı sıra hepimiz harekete geçmeliyiz. Kadınlarla ilgili şakalara gülmeyi bırakmalıyız. Kadınların gece vakti ya da kısa etekle sokakta dolaştıklarında şiddeti kışkırttıklarını söylemeyi bırakmalıyız. Kadınlara karşı aşağılayıcı küfürleri kullanmayı bırakmalıyız.

Çünkü bu tür şeyler de kadınlara karşı saygısızlığı besliyor.

Ve sonuçta önemli olan da budur, gerekli olan da budur: içten gelen bir saygı. Herkese karşı. Dolayısıyla kadınlara da.

Ton Heerts