Vrouw

Sinds de moord op de 17-jarige Lisa, vorige maand, staat geweld tegen vrouwen vol op de maatschappelijke agenda. De Dolle Mina’s voeren weer volop actie. En terecht.

Want het is toch niet te geloven dat de meeste vrouwen zich ’s avonds regelmatig onveilig voelen op straat. Dat meer dan de helft van de vrouwen wel eens omfietst om bepaalde plekken te vermijden.

Wat nog onthutsender is: als vrouwen slachtoffer worden van geweld, is de dader in de meeste gevallen een man die ze kennen. Hun echtgenoot, vader, buurman, oom, vriend, kennis. Een man, van wie niemand dat op het eerste gezicht zou denken.

Dat is een pijnlijke en lastige boodschap. Zó lastig en pijnlijk dat het nu in het debat vooral gaat over andere dingen. Over de veiligheid in de openbare ruimte. Over het toestaan van pepperspray als verdedigingswapen. Over de afkomst van daders.

Maar waar het echt over zou moeten gaan, is waarom mannen – want de daders zijn meestal mannen - denken dat ze dit kunnen doen. Over waarom heel veel mensen nog steeds denken dat vrouwen minder zijn dan mannen. En hoe we dat kunnen veranderen.

De overheid kan veel doen: wetgeving aanpassen, scholing en training van politie en justitie, voorlichtingscampagnes, om maar wat te noemen. Dat moet absoluut gebeuren. En snel.

Maar daarnaast moeten wij allemaal aan de bak. We moeten stoppen met lachen om grappen over vrouwen. We moeten stoppen met zeggen dat vrouwen geweld uitlokken als ze ’s nachts of met een korte rok over straat gaan. We moeten stoppen met vrouwonvriendelijke scheldwoorden.

Want ook dat soort dingen voedt de respectloosheid jegens vrouwen.

En daar gaat het uiteindelijk om, dat is wat er nodig is: een diepgevoeld respect. Voor iedereen. En dus ook voor vrouwen.

Ton Heerts