Cztery lata

Wyobraź sobie, że tobie się to przydarzy.

Masz swoje życie poukładane: rodzina, praca, dom, bliscy, przyjaciele.

I nagle wszystko się zmienia.

Twój kraj jest atakowany. Synowie, bracia i mężowie stają się żołnierzami. Żywność staje się rzadkością. Tracisz źródło dochodów. W znacznej części kraju bombardowania sprawiają, że życie stało się niebezpieczne. W mieście nie ma prądu, ogrzewania ani światła. Wszystko staje się niepewne.

W takiej sytuacji znajdują się miliony Ukraińców. Spośród tych, którzy pozostali w swoim kraju, większość żyje w strachu, zimnie i ubóstwie.

Ci, którzy wyjechali do innego kraju, są przynajmniej bezpieczni. Jednak ich sytuacja również nie jest godna pozazdroszczenia. Zazwyczaj pracują i mają dach nad głową. Jak dotąd wszystko w porządku. Często jednak mieszkają w ciasnych ośrodkach dla uchodźców, w skromnych warunkach, z niewielką prywatnością, martwiąc się o tych, którzy zostali w ojczyźnie, i odczuwając tęsknotę za domem. A to prowadzi do napięć i problemów psychicznych.

Tak samo jest w Apeldoorn. Naprawdę staramy się zapewnić tym ludziom odpowiednią opiekę, ale odpowiednie lokale nie są łatwe do znalezienia. Zwłaszcza w przypadku dłuższej opieki. Również tutaj zdarzają się od czasu do czasu incydenty, konflikty i niewłaściwe zachowania. Tak jak wszędzie tam, gdzie ludzie muszą żyć razem w warunkach dużego stresu.

Minęły już cztery lata. Mówi się o pokoju, ale na razie nie ma zbyt wielu powodów do optymizmu. Czuję się tak bezsilna.

Co jednak możemy zrobić: nadal okazywać zrozumienie. Ciepłe poklepanie po ramieniu. Praktyczna pomoc. I od czasu do czasu zapytać: “Jak sobie radzisz, ukraiński sąsiedzie/sąsiadko/kolego z klasy/kolego z pracy? Może pójdziemy na kawę?”.”

Tak samo jak postępujemy w stosunku do innych.

Ton Heerts