Dört Yıl

Bir de başına böyle bir şey gelse.

Hayatın yolunda gidiyor: ev, iş, aile, akrabalar, arkadaşlar.

Ve birdenbire her şey değişir.

Ülkeniz saldırı altında. Oğullar, kardeşler ve eşler askere alınıyor. Yiyecek kıtlaşıyor. Geliriniz kesiliyor. Ülkenin büyük bir kısmında bombardımanlar nedeniyle yaşamak hayati tehlike arz ediyor. Şehirde elektrik, ısıtma ve ışık yok. Her şey belirsiz hale geliyor.

Milyonlarca Ukraynalı bu durumda bulunuyor. Kendi ülkelerinde kalanların çoğu ise korku, soğuk ve yoksulluk içinde yaşıyor.

Başka bir ülkeye gidenler en azından güvendeler. Ancak onların durumu da pek kıskanılacak değil. Çoğunlukla çalışıyorlar ve kalacak bir yerleri var. Bu açıdan her şey yolunda. Ancak genellikle dar barınma merkezlerinde, sade koşullarda, mahremiyetin az olduğu bir ortamda yaşıyorlar; geride kalanlar için endişe duyuyorlar, vatan hasreti çekiyorlar. Ve bunun sonucunda ortaya çıkan gerginlikler ve psikolojik sorunlarla da boğuşuyorlar.

Apeldoorn’da da durum aynı. Bu insanları iyi bir şekilde barındırmak için gerçekten çaba gösteriyoruz, ancak uygun binalar pek de kolay bulunmuyor. Özellikle de uzun süreli barınma için. Burada da zaman zaman olaylar, çatışmalar ve uygunsuz davranışlar yaşanıyor. İnsanların yoğun baskı altında bir arada yaşamak zorunda kaldığı her yerde olduğu gibi.

Aradan dört yıl geçti. Barıştan söz ediliyor, ancak şimdilik iyimser olmak için pek bir neden yok. Kendimi çok çaresiz hissediyorum.

Yapabileceğimiz şey: anlayış göstermeye devam etmek. Omzuna sıcak bir el. Pratik yardım. Ve ara sıra şöyle bir soru: “Nasılsın, Ukraynalı komşum/komşum/sınıf arkadaşım/meslektaşım? Bir kahve içmeye ne dersin?”

Tıpkı başkalarına da yaptığımız gibi.

Ton Heerts