Işık

Yine birbiri ardına bayram günlerinin geldiği o döneme geldik. 17 Nisan: Apeldoorn’un kurtuluşu. 27 Nisan: Kral Günü. 5 Mayıs: Kurtuluş Günü. Yükseliş Bayramı. Pentekost. Hepsi de neşeli, keyifli günler.  Tabii ki 4 Mayıs hariç; o gün akşam saat 20.00’de, tüm Hollandalı savaş şehitlerini anmak için kelimenin tam anlamıyla bir an duruyoruz. Ancak kutlama ve anma, eskiden olduğu gibi birbirine aittir; bunlar, ağırlık ve hafiflik arasındaki dengeyi korur.

İnsan olarak buna sık sık ihtiyacımız var. Hafiflik. Neşe. Kahkahalar. Bu yüzden Kral Günü’nü ve diğer günleri bu kadar çok seviyorum. Süslenmiş bisikletleri, halılarının üzerinde oyuncaklarını satan çocukları.  Küçük bayraklar, sabah şarkıları, tompouce'lar, üç kez haykırılan “Hoera” sesleri. Kurtuluş Festivali’ndeki müzik gruplarından ve buna eşlik eden coşkulu atmosferden. Yükseliş Bayramı’nda sabahın erken saatlerinde yürüyüş yapmaktan ve Pentekost hafta sonu boyunca yapılan aile etkinliklerinden.

Sadece, insanların mutlu ve memnun olabileceğini hissetmek. Hiçbir şey için değil, sadece birbirleriyle ve güzel havanın tadını çıkararak. Gündelik hayat için, komşunla çit başında yapılan sohbet için, torununla yapılacak küçük bir yürüyüş için, güzel bir gün batımı için.   Sadece birbirimize karşı biraz nazik ve dostça davranmak. O günlerde tüm bunlar diğer günlere göre biraz daha kolay oluyor gibi görünüyor. 27 Nisan’da elimde bir kadeh portakal likörüyle kadeh kaldırırken bunu düşünüyorum. Elbette kralın şerefine kadeh kaldırıyorum. Ama aynı zamanda onun tebaasının, hepimizin şerefine de kadeh kaldırıyorum. Birbirimiz için elimizden geleni yapmaya devam etmemiz ve birlikte biraz keyifli vakit geçirmemiz dileğiyle.

Hepinize güzel, neşeli, keyifli ve hafif Mayıs günleri dilerim.

Ton Heerts