Farklı olsak bile

Bence Apeldoorn’da birbirimizle aynı fikirde olmak zorunda değiliz. Fikir ayrılıkları ve bu konuları tartışmak, açık bir toplumun ayrılmaz bir parçasıdır. Asıl soru, bunu nasıl yapacağımızdır. Birbirimizi ikna edemesek bile dinlemeye devam edecek miyiz?

Bu konu güncel. Eminim siz de duymuşsunuzdur: Apeldoorn’daki Waleweingaarde’de sığınmacılar ve sığınma statüsü sahipleri için kurulan geçici acil barınma merkezi pek çok tepki uyandırıyor. Bazen bu tepkiler çirkin bir hal alırken, bazen de oldukça makul ve nazik oluyor. Gösteriler, sokaktaki sohbetler, çevrimiçi tartışmalar ve pek çok soru var. Her halükarda, bu konu mahalle sakinlerini ve şehir halkını yakından ilgilendiriyor.

Doğamız gereği, en yüksek sesin geldiği yöne bakmaya meyilliyiz. Bence sesini daha az duyuran Apeldoorn sakinlerine bilinçli bir şekilde dikkat etmek iyi olur. De Maten mahallesinde endişeleri olan, ancak protesto gösterilerine katılmayan insanlar. Bu barınma merkezinin açılmasının mahalledeki günlük yaşam veya mahallenin geleceği için ne anlama geldiğini düşünenler. Bu sesin duyulmasına yer verilmeli.

İşte bu nedenle, mahallede görünür ve ulaşılabilir olmamın önemli olduğunu düşünüyorum. Toplantılarda, mutfak masasında. Her türlü endişeyi ortadan kaldırmak ya da herkesin aynı şekilde düşünmesini sağlamak için değil. Daha çok diyalog kurmak için. Neler olup bittiğini, nelerin kararlaştırıldığını ve nelerin kararlaştırılmadığını açıklamak ve özellikle de bu geçici acil barınma merkezi konusunda mahalle sakinlerinin ne düşündüğünü dinlemek için.

Bu konuşmayı nasıl yürüttüğümüz, mahalle sakini olarak nasıl hissettiğinizi de belirleyen faktörlerden biridir. Benim için önemli olan da budur. Sonuçta bizler komşu, şehir sakini ve aynı belediyenin sakinleri olarak kalacağız. Ve nihayetinde hepimizin ortak bir dileği var: insanların kendilerini evlerinde hissettikleri ve birbirlerine göz kulak oldukları, keyifli ve güvenli bir mahalle.

Apeldoorn, bu tek konudan daha büyüktür. Ne olursa olsun, birlikte yolumuza devam edeceğiz. Bu nedenle benim için birlikte yaşamak, basit ama önemli bir şeyle başlar: birbirimizi görmeye ve konuşmaya devam etmek. Farklılıklarımız olsa bile.