Apeldoorn jest znane wielu osobom ze swoich pięknych drzew. Jednak znaczenie drzew w stanie rozkładu i martwych drzew jest mniej znane. W coraz większej liczbie miejsc można dostrzec przykłady świadomego wykorzystania martwego drewna. Martwe drewno bowiem właśnie tchnie nowe życie.
W przeszłości drzewa z obumarłymi gałęziami często usuwano całkowicie już na wczesnym etapie. Obecnie podchodzimy do tego nieco ostrożniej. Wiadomo już bowiem, że właśnie ta faza rozkładu ma ogromne znaczenie dla wielu różnych gatunków korzystających z martwego drewna. Oczywiście reagujemy na sytuacje stwarzające zagrożenie, ale tam, gdzie to możliwe, drzewa w fazie rozkładu mają przed sobą jeszcze przyszłość.
Prawie połowa gatunków leśnych jest bezpośrednio lub pośrednio zależna od martwego drewna. Należą do nich grzyby, mrówki, skoczogonki, motyle i ćmy, chrząszcze, pluskwiaki oraz stonogi. Grzyby i zwierzęta te stanowią ważne źródło pożywienia dla innych organizmów. Ponieważ przez długi czas martwe drewno było praktycznie nieobecne w naszych lasach i miejskich terenach zielonych, wiele z tych gatunków stało się rzadkością. Jednym z najbardziej znanych gatunków zależnych od martwego drewna jest jeleń latający – imponujący i rzadki chrząszcz, którego na szczęście dość regularnie można spotkać w zachodniej części Apeldoorn.
Aby nasze parki były zróżnicowane i dostosowane do przyszłych wyzwań, okresowo przeprowadzamy prace. Staramy się naśladować procesy naturalne, takie jak proces rozkładu obumierającego drzewa. Kiedy drzewo obumiera, a gałęzie na przykład się łamią, inne rośliny, krzewy i drzewa mają więcej światła słonecznego, co sprzyja ich wzrostowi. Umierający pień stanowi idealne schronienie dla dzięciołów, wiewiórek, nietoperzy i różnego rodzaju chrząszczy. Po wielu latach pień gnije, stopniowo rozpadając się na kawałki i opadając na ziemię. Fragmenty ulegają dalszemu rozkładowi, a składniki odżywcze są ponownie wchłaniane przez glebę, która z kolei służy jako pożywienie dla młodych drzew.
W niektórych miejscach zauważamy, że brakuje różnorodności gatunków drzew lub różnic w ich wieku. W takich przypadkach drzewa są bardziej podatne na choroby, a park ma mniejszą wartość dla roślin i zwierząt. Pozwalając niektórym drzewom obumrzeć, możemy zapewnić większą ilość martwego drewna oraz zwiększyć różnorodność. Pozwalamy drzewom obumrzeć poprzez ‘obrzeżowanie’ pnia, usuwanie gałęzi lub wycinkę. W niektórych przypadkach drzewo zaczyna odrastać od pnia lub korzeni. To, co robimy, zależy od konkretnej sytuacji. Bezpieczeństwo jest przy tym zawsze najważniejszym punktem wyjścia.
Miejsca, w których umożliwiamy rozwój martwego drewna, są starannie wybierane i w razie potrzeby odgrodzone przeszkodami. Tak samo jest w Parku Bojowników Ruchu Oporu. Uniemożliwiając dostęp do strefy wokół obumierających drzew, zapewniamy bezpieczeństwo. Dzięki temu powstaje nieco więcej miejsca dla krzewów i jeżyn, co z kolei stanowi siedlisko dla ptaków. W ten sposób martwe drewno przyczynia się do jeszcze większej różnorodności życia.
Czy mają Państwo jakieś pytania? A może chcą Państwo uzyskać więcej informacji?
Skontaktuj się z nami
